Patience (de Bloem der Poëzie)

Patience is een idioot stuk en neemt het estheticisme in de maling, dat rond 1880 hoogtij vierde in kringen van kunst en cultuur (met als bekendste voorbeeld de dichter Oscar Wilde).

Om erbij te horen, ging de gegoede burgerij zich extra aanstellerig gedragen speelt. Dit gedrag is van alle tijden.

Meeslepende muziek, een idioot verhaal en veel overdreven aanstellerij zijn de ingrediënten van dit kostelijke muziektheaterstuk. 

KOSTELIJK VERHAAL 

Twee rivaliserende dichters worden aanbeden door een stoet van geëxalteerde dames, maar zij beiden zijn verliefd op hetzelfde eenvoudige meisje Patience. De ene, Bunthorne, volhardt in een esthetische levenshouding, maar de andere Grosvenor geeft er uiteindelijk de voorkeur aan een gewone jongen te worden. De dames volgen dan ook zijn voorbeeld en worden vervolgens ook "gewoon". 
De dagelijkse werkelijkheid wordt vertegenwoordigd door de zeer aardse huzaren, die van al dat geëxalteerde gedoe niets begrijpen. Zij proberen ook esthetisch te worden om 
bij de dames opnieuw in de gunst te komen. 
Bij alle wisselingen blijft Patience in wezen zichzelf,het lukt haar eenvoudig niet anders te worden dan ze is, al voelt ze zich verplicht het te proberen. Zij krijgt uiteindelijk dan ook de aardigste man en de dames stellen zich tevreden met de eens zo verachte huzaren. Bunthorne blijft alleen en troost zich met de bloem der poëzie: de lelie... 

MEESLEPENDE MUZIEK 

Sullivan heeft bij dit verhaal prachtige muziek geschreven die nu eens melancholiek en verfijnd is, dan weer hups en ongekunsteld: de tegenstellingen zijn soms onthutsend. 
Ook in dit werk ontbreekt niet het ensemble waarin eerst een aantal melodieën apart klinken, die vervolgens gecombineerd worden tot een geheel. Sullivan is zeerbedreven in deze techniek, maar in dit werk geeft hij er een bijzondere betekenis aan: de gewone wereld en die van de schoonheidsaanbidders zijn slechts in schijn tegenstrijdig.